معجم رجال الحدیث اثر آیة الله خویی و قاموس الرجال تألیف علامه شوشتری، دو ستون استوار دانش رجالند. اگرچه عملکرد رجالی این دو شخصیت معاصر عالمانه است، امّا تفاوت در شخصیت علمی و خاستگاه دانشی، باعث ظهور رویکردهای گاه متفاوتی در اعتبارسنجی راویان در این دو اثر شده است. بررسی تطبیقی و شناخت مشترکات و تفاوتهای این دو کتاب، علاوه بر شناخت دقیقتر و عمیقتر مبانی، روش، ویژگیهای برجسته و نقاط قوت، افقهای نوینی را نیز در روششناسی و نقد رجالی میگشاید. این پژوهش در پی پاسخ به این پرسش است که: مبانی رجالی این دو عالم در آثار پیشگفته چه همگرایی و واگرایی دارند؟ این تحقیق با تطبیق نظریات این دو شخصیت رجالی در موضوعات مشترک دو اثر و به روش توصیفی - تحلیلی نتایج زیر را ارائه میدهد: همگرایی: در بسیاری از مبانی کلان، مانند اعتبار توثیقات رجالیان عامه، نحوۀ مواجهه با فهرست و رجال شیخ طوسی، رجال نجاشی و کتب رجالی متأخر، این دو عالم از اتفاقنظر قابلتوجهی برخوردارند. واگرایی: تفاوت دیدگاهها در موضوعاتی نظیر همنشینیِ راوی با معصومان:، رجالابنغضائری و رجالکشّی مشهود است؛ همچنین روشهای تصحیح رجالی در میان این دو بزرگوار، نشاندهندۀ استقلال فکری و تفاوت هر یک در مسیر پژوهش رجالی است.
آقایی، سیدعلی، (۱۳۸۶)، «شیخ محمّدتقی شوشتری و انتقادهای رجالی او (بررسی تطبیقی قاموس الرجال و تنقیح المقال)»، مجلۀ. آینۀ پژوهش، شمارۀ ۱۰۵ - ۱۰۶.
ابن ادریس حلّی، محمد بن احمد، (۱۴۱۰ ق)، السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی، قم: مؤسسة النشر الاسلامی التابعة لجماعة المدرسین، چاپ دوم.
ابن داوود حلّی، حسن بن علی، (۱۳۸۳ ق)، رجال ابن داود، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
احمدی، علی، (۱۳۹۵)، «تحلیل جایگاه و مختصات حدیثنگاری ابنعقده با تکیه بر روایات تاریخی او»، مجلۀ حدیث و اندیشه، دورۀ ۱۵، شمارۀ ۲۹، صص ۳۰ - ۵۳.
استادی، رضا؛ شیخ، محمدعلی، (فروردین ۱۳۶۴)، «آیة الله علامه حاج شیخ محمدتقی شیخ (شوشتری) رجالی عظیم معاصر»، کیهان فرهنگی، شمارۀ ۱۳، صص ۳ - ۱۱.
اکبری، عمیدرضا، (۱۳۹۸)، «انتساب کتاب الضعفاء به ابن غضائری: آسیبشناسی تحلیلها»، مجلۀ مطالعات تاریخی قرآن و حدیث، شمارۀ ۶۵، سال بیست و پنجم.
بخشی جویباری، محدصادق، (۱۳۹۷)، «شیوهشناسی محقق شوشتری در شناسایی و حل تصحیفات راهیافته در نام راویان (با تأکید بر کتاب قاموس الرجال)»، مجله حدیث حوزه، سال هشتم، شمارۀ اوّل، پیاپی ۱۶.
پاکتچی، احمد، (۱۳۸۸)، مباحثی در علل الحدیث، تهران: نشر انجمن علمی دانشجویی دانشگاه امام صادق۷.
پیروزفر، سهیلا، (۱۳۹۰)، «راهکارهای مرحوم شوشتری در استفاده از منابع رجالی»، مجلۀ پژوهشهای قرآن و حدیث، سال چهل و سوم، شمارۀ ٢.
حلّی، جمال الدین حسن بن یوسف، (۱۴۱۱ ق)، خلاصة الرجال، قم: دارالذخائر.
خویی، سید ابوالقاسم، (۱۳۶۹)، معجم رجال الحدیث، قم: مرکز نشر آثار شیعه.
ــــــــــ ، (۱۳۹۳)، درآمدی بر علم رجال، مترجم: عبدالهادی فقهیزاده، تهران: انتشارات امیرکبیر، چاپ چهارم.
علینژاد، ابوطالب، (۱۳۸۶)، «معرفی یکی از مهمترین آثار رجالی شیعه»، فصلنامۀ شیعهشناسی، سال پنجم، شمارۀ ۱۹.
فتاحیزاده، فتحیه؛ رحمانستایش، محمدکاظم؛ رضویخواه، سمیه، (۱۳۹۵)، «روش در کشف و تصحیح تحریفات و تصحیفات در قاموس الرجال»، دوفصلنامۀ حدیثپژوهی، سال هشتم.
فتاحیزاده، فتحیه و رحمان ستایش، محمدکاظم و ونکی، فاطمه، (۱۳۹۳ الف)، «روش آیة الله خویی در تعارض جرح و تعدیل»، فصلنامۀ تحقیقات علوم قرآن و حدیث، دانشگاه الزهرا، سال یازدهم، شمارۀ ۳، پیاپی ۲۳.
فتاحیزاده، فتحیه؛ رحمانستایش، محمدکاظم؛ ونکی، فاطمه، (۱۳۹۳ ب)، «روش آیة الله خویی در کشف تحریفهای سند»، دوفصلنامۀ حدیثپژوهی، سال ششم، شمارۀ ۱۲.
فضلی، عبدالهادی، (۱۴۱۶ق)، اصول علم رجال، بیروت: موسسة امالقری للتحقیق و النشر، چاپ دوم.
ــــــــــ ، (۱۳۹۷)، پایههای علم رجال، ترجمه: سید مجتبی عزیزی و میثم مطیعی، تهران: انتشارت سمت.
فقهیزاده، عبدالهادی؛ بشیری، مجید، (۱۳۹۶)، «بررسی مبانی رجالی علامه شوشتری در قاموس الرجال»، دوفصلنامه علمی پژوهشی مطالعات قرآن و حدیث»، سال دهم، شمارۀ دوم.
قهپایی، عنایت الله، (۱۳۶۴)، مجمع الرجال، قم: اسماعیلیان، چاپ دوم.
کشّی، محمد بن عمر، (۱۳۴۸)، الرجال، مشهد: انتشارات دانشگاه مشهد.
مامقانی، عبدالله، (۱۳۸۸)، تلخیص مقباس الهدایه، تلخیص: علی اکبر غفاری صفت و محمدحسن صانعیپور، ترجمه: ولی الله حسومی، قم: انتشارات دانشکده اصول دین.
نجاشی، احمد بن علی، (۱۴۰۷ ق)، رجال النجاشی، قم: انتشارات جامعه مدرسین.
)